Η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου

19 Μαΐου, 2017


genoktonia pontion

Η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου και οι Μεγάλες Δυνάμεις

Ημέρα μνήμης 19η Μαίου

Η σύμβαση για την πρόληψη και την τιμωρία του εγκλήματος της γενοκτονίας από την Γενική Συνέλευση του Ο.Η.Ε. ψηφίσθηκε στις 9/12/1948 (ψήφισμα 260 (ΙΙΙ)) και αποτελείται από 19 άρθρα.

1ο άρθρο: Τα συμβαλλόμενα μέρη επιβεβαιώνουν ότι η γενοκτονία, συντελούμενη είτε εν
καιρώ ειρήνης, είτε εν καιρώ πολέμου, είναι έγκλημα διεθνούς δικαίου, και
αναλαμβάνουν την υποχρέωση να προλαμβάνουν και να τιμωρούν.
2ο άρθρο: Στην παρούσα Σύμβαση, γενοκτονία συνιστά οποιαδήποτε από τις ακόλουθες
πράξεις που διαπράττονται με πρόθεση την καταστροφή, εν όλω ή εν μέρει, μιας
εθνικής, εθνοτικής, φυλετικής ή θρησκευτικής ομάδας, ως ακολούθως:
α. Θανάτωση μελών της ομάδας.
β. Πρόκληση σοβαρής σωματικής ή ψυχικής βλάβης μελών της ομάδας.
γ. Σκόπιμη επιβολή επί της ομάδας συνθηκών ζωής ικανών να επιφέρουν την
φυσική καταστροφή της, εν όλω ή εν μέρει.
δ. Επιβολή μέτρων που αποσκοπούν στην αποτροπή γεννήσεων στο εσωτερικό
της Ομάδας.
ε. Μεταφορά, με βία, παιδιών της ομάδας σε άλλη ομάδα.
3ο άρθρο: Οι παρακάτω αξιόποινες πράξεις θα τιμωρούνται:
α. Γενοκτονία
β. Συνωμοσία προς τέλεση γενοκτονίας
γ. Άμεση ή Έμμεση υποκίνηση διάπραξης γενοκτονίας
δ. Απόπειρα διάπραξης γενοκτονίας
ε. Συμμετοχή σε γενοκτονία.
4ο άρθρο: Τα άτομα που διαπράττουν γενοκτονία ή οποιαδήποτε από τις άλλες πράξεις που
απαριθμούνται στο άρθρο 3, θα τιμωρούνται ανεξάρτητα αν είναι μέλη
κυβέρνησης, δημόσιοι υπάλληλοι ή ιδιώτες .
5ο άρθρο: Τιμωρούνται τα άτομα που συνωμοτούν και πράττουν τα αναφερόμενα στο άρθρο
3, ανεξαιρέτως αν έδρασαν με συνταγματικότητα, με δημόσια εντολή ή ατομικά.
……………………….………………………………………………………….

Για να λάβει χώρα γενοκτονία πρέπει να υπάρχει: ο θύτης, το «θύμα», η βούληση, ο σκοπός και να συντρέχουν οι προϋποθέσεις εκτέλεσής της. Στην εξεταζόμενη περίπτωση θύτης ήταν η Τουρκία, «θύμα» οι Χριστιανοί (Έλληνες ,Αρμένιοι κλπ) που διαβιούσαν στα ελεγχόμενα από αυτή εδάφη, η βούληση ήταν του Τουρκικού Κράτους, είτε αυτό εκπροσωπούνταν από τον σουλτάνο, ως Οθωμανική Αυτοκρατορία, είτε από τον Μουσταφά Κεμάλ και την Εθνικιστική κυβέρνησή του. Σκοπός της αποφασισμένης γενοκτονίας των Χριστιανών που ήταν εγκατεστημένοι από αιώνες στο τουρκικής κυριαρχίας έδαφος, ήταν να γίνει ομοιογενής η επικράτειά του, σύμφωνα και με τις οδηγίες των Γερμανών στρατιωτικών και πολιτικών συμβούλων της τουρκικής κυβέρνησης. Οι προϋποθέσεις για την εκτέλεσή της δημιουργήθηκαν από την αφύπνιση, τεχνητή ή πραγματική, του τουρκικού εθνικισμού και της βοήθειας του Διεθνούς παράγοντα. Είναι γνωστό ότι η έναρξη της γενοκτονίας των χριστιανών της Μικράς Ασίας προσδιορίζεται κυρίως στο τέλος του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα.
Ανατρέχοντας , όμως, στην διαδρομή της εμφάνισης της τουρκικής φυλής διαπιστώνουμε ότι δεν έπαψε να προβαίνει σε γενοκτονία των λαών στα εδάφη που κατακτούσε, όπως εννοείται (η γενοκτονία) από τα αναφερόμενα άρθρα της Σύμβασης της 9\12\1948 του Ο.Η.Ε. Όσες φορές της δόθηκε η αφορμή, η ευκαιρία ή η δυνατότητα, με μεγάλο ενθουσιασμό προέβαινε σε γενοκτονία των μειονοτήτων, με όλες τις μορφές που αναφέρονται στο πιο πάνω 2ο άρθρο της Σύμβασης. (βλ. J.Xorton «Η Μάστιγα της Ασίας», σελ.204.κ.ε.)

Στην προκειμένη όμως περίπτωση της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου (και γενικότερα της Μικράς Ασίας) αναφερόμαστε συνήθως στα γεγονότα μεταξύ των ετών 1916-1922. Κατά την γνώμη μου θα πρέπει να συμπεριλάβουμε και το χρονικό διάστημα 1908-1916, σύμφωνα με τα υπάρχοντα αρχειακά στοιχεία αλλά και τις προφορικές διηγήσεις των επιζησάντων ποντίων προσφύγων. Τα καταμετρημένα, επισήμως, θύματα της γενοκτονίας ανέρχονται σε 353.000 πρόσωπα που έχασαν την ζωή τους. Σε πόσα άτομα άραγε να ανέρχεται ο πραγματικός αριθμός σύμφωνα με το άρθρο 2 της σύμβασης, δηλαδή αν προσμετρήσουμε τα παιδιά που αφαιρέθηκαν βίαια από τις οικογένειές τους, τα γυναικόπαιδα που πουλήθηκαν σε σκλαβοπάζαρα για «κοσμήσουν» τα χαρέμια επιφανών ή μη μουσουλμάνων, τους ανθρώπους που έχασαν τα λογικά τους από τις καταστάσεις πόνου-τρόμου και απώλειας προσφιλών προσώπων, των ανθρώπων που υπό την επήρεια του φόβου απώλειας της ζωής και της τιμής της ιδικής των και της οικογενείας των απώλεσαν την θρησκεία και το έθνος των.

Όμως ας σταθούμε στον επίσημο αριθμό των θυμάτων και το χρονικό διάστημα 1916-1922. Το 1916 η Τουρκία βρίσκεται στο πλευρό των Κεντρικών Δυνάμεων, ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος συνεχίζεται με αβέβαια ακόμη έκβαση. Η Ελλάδα βιώνει ένα καταστροφικό διχασμό με δύο κράτη, των Αθηνών και της Θεσσαλονίκης, όπως συνηθίζεται να αναφέρονται. Οι δύο κυβερνήσεις, με αντίθετες πολιτικές, προσπαθούν να βοηθήσουν τους υπόδουλους ομοεθνείς των. Η της Αθήνας με την προβαλλόμενη ουδετερότητα που ευνοεί τις Κεντρικές Δυνάμεις (σύμμαχος των οποίων είναι η Τουρκία αλλά και η Βουλγαρία) θεωρούν ότι έτσι θα αποφύγουν αντίποινα αυτών σε βάρος των διαβιούντων στα εδάφη τους Ελλήνων.

Η της Θεσσαλονίκης θεωρούν βέβαιη την επικράτηση των Δυνάμεων της Συνεννοήσεως και έτσι θα εξυπηρετήσουν καλύτερα τα συμφέροντα των Ελλήνων της Διασποράς, έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλού τους την απελευθέρωση των ελληνικού ενδιαφέροντος εδαφών.

Τελικά η κυβέρνηση Θεσσαλονίκης (Βενιζέλος) επιβάλλεται και με την βοήθεια της Αγγλίας και της Γαλλίας και ως κυβέρνηση της Ελλάδος πλέον παρίσταται στο Συμβούλιο της Ειρήνης, στο τραπέζι των νικητών και υποβάλλει τα ελληνικά αιτήματα, που είναι η προσάρτηση νέων εδαφών με κύρια αιτιολογία την απελευθέρωση των τελούντων υπό αφανισμό ομοεθνών στα υφιστάμενα Οθωμανικά εδάφη. Και ενώ οι τρείς από τις νικήτριες δυνάμεις, Η.Π.Α.-Αγγλία- Γαλλία (ερήμην της Ιταλίας) δίνουν εντολή στον Ελληνικό Στρατό να καταλάβει την Σμύρνη και την περιοχή της, πολύ σύντομα υποσκάπτουν την αποστολή του με την συμπεριφορά των. Οι εκθέσεις των διπλωματών των αλλά και ιδιωτών αυτοπτών μαρτύρων τις ενημερώνουν για την συνεχιζόμενη γενοκτονία των Χριστιανών από τους Τούρκους, Χριστιανών που προσέβλεπαν με δέος στον πρόεδρο των ΗΠΑ Ουίλσων για την αυτοδιάθεση των λαών, οι κυβερνήσεις των Συμμάχων ενδιαφέρονται μόνο για τα οικονομικά οφέλη των. Όχι μόνο αδιαφορούν για το ηθικό, και όχι μόνον, χρέος των στην σύμμαχο Ελλάδα και στους τελούντες υπό διωγμό και αφανισμό Χριστιανούς, προσπαθούν με ενέργειες και αποφάσεις να βοηθούν τον σφαγέα Κεμάλ να εδραιώσει την κυριαρχία του. Περιφρονούν τις εκκλήσεις των επιτροπών των διωκομένων ελληνικών κοινοτήτων για παροχή προστασίας. Αδιαφορούν για τα υποβαλλόμενα από την ελληνική κυβέρνηση (Βενιζέλος) δραματικά υπομνήματα για επίσπευση υπογραφής της Συνθήκης Ειρήνης και την εν συνεχεία επιβολή της επί των ηττημένων του Α’ Π.Π. Τούρκους. Αντί’ αυτών προσπαθούν να «εξευμενίσουν» την Τουρκία κυρίως στο πρόσωπο του αιμοσταγούς Κεμάλ και να δημιουργήσουν προβλήματα και διλλήματα στην σύμμαχο Ελλάδα σε δύο κατευθύνσεις: Από τη μια πλευρά την επιπλήττουν για τις δήθεν θηριωδίες του Ελληνικού Στρατού κατοχής της Σμύρνης και στέλνουν Επιτροπή για επί τόπου εξέταση της κατάστασης. Στην ουσία δηλαδή να εκφοβίσουν τις ελληνικές αρχές και να τιμωρήσουν με θανατική ποινή τους ελάχιστους παρεκτραπέντας σε απερίσκεπτες πράξεις, άσχετα αν προκλήθηκαν. Από την άλλη πλευρά όχι μόνον δεν επέπλητταν το Κεμάλ για τις αχαλίνωτες θηριωδίες του αλλά και να τον ενισχύουν ενεργητικά ή παθητικά με όπλα και πολεμοφόδια, όπως έγινε με την εγκατάλειψη των γαλλικών στρατιωτικών αποθηκών στην εγκαταλειφθείσα Κιλικία, μετά την σοβαρή ήττα του στρατηγού Γκουρώ. Και προ πάντων με την ενθάρρυνση ή την σιωπή και την αδιάφορη στάση των, να επιτρέπουν και να «προτρέπουν» στην ουσία στον αδίστακτο Κεμάλ να συνεχίζει απτόητος τον αφανισμό της ελληνικής φυλής από την επί αιώνες παρουσία της στην Μικρά Ασία. Και για να δικαιολογήσουν την ανήθικη πολιτική τους όχι μόνο δεν επιτρέπουν στο λογοκρινόμενο τύπο να μεταδίδει ειδήσεις για το φρικιαστικό έγκλημα της γενοκτονίας των Ελλήνων αλλά και να μεταδίδονται δήθεν «ελληνικές θηριωδίες»( δεν φείδονται βαρύγδουπων εκφράσεων να στηρίξουν την πολιτική τους) ή ότι γίνεται από τους τούρκους είναι αντεκδίκηση για ελληνικές αγριότητες . «Αλλά οι κατηγορίες για ελληνικές φρικαλεότητες και έλλειψη ελέγχου και πειθαρχίας, οι οποίες διατυπώθηκαν κατά του ελληνικού στρατού είχαν απορριφθεί κατηγορηματικά από καταθέσεις αντικειμενικών μαρτύρων ». Είχε υποστηριχθεί ότι οι Τούρκοι δεν μπορούσαν να κατηγορηθούν για αντίποινα και ότι η ελληνική επέμβαση στην Σμύρνη πυροδότησε το μίσος και την εθνική έξαψη που τους οδήγησαν σε αποτρόπαιες ενέργειες κατά των μέχρι πρό τινος ειρηνικών γειτόνων τους (ελλήνων). Λες και οι Τούρκοι, μέχρι την στιγμή της αποβίβασης, δεν ευθύνονται για τον θάνατο μισού εκατομμυρίου Ελλήνων . Οι Τούρκοι εξαπέλυσαν νέο διωγμό κατά των χριστιανών, τις λεπτομέρειες του οποίου μετέδωσαν στις χώρες τους όλοι οι πρόξενοι που υπηρετούσαν στην Θεσσαλονίκη. Ο Χόρτον αναφέρει ότι ένας γνωστός του βρετανός ανταποκριτής, έλεγε πως είχε στείλει ανταποκρίσεις για τους διωγμούς στον βρετανικό τύπο, αλλά δεν μπορούσε να επιτύχει την δημοσίευσή τους. Όμως στην «Νέα Αλήθεια» της Θεσσαλονίκης και στο φύλλο της 10ης Ιουλίου 1910 ο αναγνώστης ενημερώνεται για το κλίμα της εποχής και σε απόσπασμα ημερολογίου της 11ης Δεκεμβρίου 1910 ο Χόρτον σημειώνει: …Μαζικές συλλήψεις. Σε μερικές πόλεις όλοι οι πρόκριτοι ρίχτηκαν ομαδικά στις φυλακές. Διαδοχικές δολοφονίες προεστών μέρα μεσημέρι, στη μέση του δρόμου…. Υπέστησαν φάλαγγα … στους καζάδες Γενιτζέ, Βαρδάρη, Γευγελή και Βοδενών 911 άτομα. …

Τον Ιανουάριο του 1916, άρχισαν οι εκτοπίσεις των Ελλήνων από την περιοχή της Μαύρης Θάλασσας. Περνούσαν από τη Μερζιφούντα κατά χιλιάδες, κάνοντας το μεγαλύτερο μέρος του τριημέρου ταξιδιού με τα πόδια, μέσα στο χιόνι και τη λάσπη του χειμώνα. Χιλιάδες κατέρρεαν στο δρόμο από την εξάντληση κι άλλοι έφταναν στη Μερζιφούντα σε ομάδες κατά πενήντα, εκατό και πεντακόσιους, πάντα με την συνοδεία Τούρκων χωροφυλάκων. Την επομένη της άφιξής τους οι πρόσφυγες ξαναπαίρναν το δρόμο και, έτσι, η εξόντωσή τους με την οδοιπορία ήταν ακόμη πιο ριζική από τη σφαγή που είχαν υποστεί οι Αρμένιοι. Στην καρδιά του χειμώνα του 1917, άρχισε δεύτερο κύμα εκτοπίσεων των Αρμενίων από τις ακτές της Μαύρης Θάλασσας …. Αυτά είναι μερικά μόνο ενδεικτικά γεγονότα του αποφασισμένου αφανισμού των Ελλήνων της Μικράς Ασίας, πολλά χρόνια πριν την επέμβαση του Ελληνικού Στρατού στην Σμύρνη. Ας σταματήσει, λοιπόν, η τουρκική κυβέρνηση και τα φερέφωνά της να αναμασούν την καραμέλα των αστήρικτων και ανύπαρκτων δικαιολογιών και αντί’ αυτών ας ζητήσει συγγνώμη από τα θύματα των γενοκτονιών της (γιατί, είναι γνωστό, δεν ήταν μόνο μία και σε ένα μόνο έθνος) και έτσι θα μπορεί να ζητήσει την επανένταξή της στην κοινωνία των εθνών, στην κοινωνία των ανθρώπων από όπου την απέβαλε η θηριωδία των αποτρόπαιων έργων της.

Το σχέδιο, λοιπόν, του αφανισμού του Ποντιακού Ελληνισμού( και όλης της Μ.Ασίας) προχωρούσε κατά το σχέδιο των Νεοτούρκων που στην προκειμένη περίπτωση υλοποιείται από τον αιμοδιψή Κεμάλ, οι σύμμαχοι της Ελλάδας όχι μόνον δεν στείλανε «Διεθνή Επιτροπή» να διαπιστώσει το μέγεθος της καταστροφής, όχι μόνο δημιουργούν γέφυρα επικοινωνίας με την Εθνικιστική Τουρκική Κυβέρνηση, προσδοκώντας σε οικονομικά οφέλη, αλλά τότε και σήμερα προσπαθούν να επιρρίψουν την ευθύνη στο Βενιζέλο, ως αίτιο της εκρίζωσης των Ελλήνων από τα από αιώνων πάτρια εδάφη τους. Ο τελευταίος με το χαρισματικό πολιτικό αισθητήριό του, αντιλαμβάνεται ότι η αδράνεια των Συμμάχων δίνει τον χρόνο που χρειάζεται ο Κεμάλ για την εξαφάνιση των Χριστιανών, την οργάνωση του στρατού και δημιουργία των απαραίτητων συμμαχιών και προμήθειας πολεμικού υλικού και οικονομικής βοήθειας για την τελική επικράτησή του, απευθύνει (ο Βενιζέλος) την 22 Σεπτεμβρίου/5 Οκτωβρίου 1920 μακροσκελές τηλεγράφημα στον Λόυντ Τζώρτζ: «…Η παράταση της σημερινής κατάστασης στην Μικρά Ασία θα ήταν γεμάτη απειλές για το μέλλον. Η αδράνεια των Συμμάχων θα καθιστούσε τον Κεμάλ τολμηρότερο, θα ολοκλήρωνε τον αφανισμό των χριστιανικών πληθυσμών και θα έλυνε τα χέρια στις ραδιουργίες ορισμένων Δυνάμεων, που επιθυμούν να χρησιμοποιήσουν τον Κεμάλ και τον μπολσεβικισμό για να εμποδίσουν την ειρήνευση της Ανατολής. Το μόνο δραστικό φάρμακο θα ήταν μια νέα εκστρατεία με αντικείμενο την οριστική καταστροφή των εθνικιστικών δυνάμεων γύρω από την Άγκυρα και τον Πόντο, με τις παρακάτω διπλές συνέπειες: 1) Να διωχθούν οι Τούρκοι από την Κωνσταντινούπολη, που θα σχημάτιζε μαζί με την περιοχή των Στενών, ένα χωριστό κράτος…. 2) Να ιδρυθεί ένα χωριστό κράτος στον Πόντο, με τους Έλληνες που έχουν παραμείνει εκεί και με εκείνους οι οποίοι έχοντας μεταναστεύσει για να ξεφύγουν από τους τουρκικούς διωγμούς κατά τα τελευταία πενήντα χρόνια διασκορπίστηκαν στην νότια Ρωσία και των οποίων ο συνολικός αριθμός ανέρχεται στις 800.000. Αυτό το κράτος, συνεργαζόμενο με την Αρμενία και τη Γεωργία θα αποτελούσε ένα στέρεο φραγμό εναντίον του ισλαμισμού και ενδεχομένως εναντίον του ρωσικού ιμπεριαλισμού. Οι δυνάμεις που διαθέτει τώρα η Ελλάδα θα ήταν αρκετές για να εξασφαλίσουν την απόλυτη επιτυχία αυτής της επιχείρησης, αλλά για πολιτικούς και οικονομικούς λόγους, η ελληνική κυβέρνηση δεν θα μπορούσε να αναλάβει την αποκλειστική πρωτοβουλία και ευθύνη σε αυτό το θέμα, όπως τον περασμένο Ιούνιο…». Η επί δεκαετία πολεμική δράση των επιστρατευμένων Ελλήνων είχε συρρικνώσει την εθνική οικονομία και η παραμονή των στον εν αδρανεία στρατό είχε τραγικές συνέπειες στην οικονομία αλλά και την εν γένει πειθαρχία των μονάδων. Η αποστράτευση όμως θα άφηνε εκτεθειμένο σε επιθέσεις των εθνικιστών το εκτεταμένο μέτωπο και θα έβαζε σε κίνδυνο την θέση των Ελλήνων στη Μικρά Ασία συνολικά. Η αποστράτευση έπρεπε να αναβληθεί, αλλά για αντιστάθμισμα υπήρχε ο εθνικιστικός ζήλος που θα χαιρέτιζε έναν ιερό πόλεμο για την καταστροφή του εχθρού, την απελευθέρωση του Πόντου και την ενδεχόμενη απόκτηση της Κωνσταντινούπολης. Το διάβημα απαιτούσε γρήγορη και ξεκάθαρη απάντηση, που δεν δόθηκε ποτέ .

Μεσολάβησαν οι εκλογές της 1ης Νοεμβρίου 1920, ηττήθηκε ο Βενιζέλος, επέστρεψε ο βασιλιάς Κωνσταντίνος και οι ραδιουργίες των Δυνάμεων απέκτησαν την αληθοφανή ηθική δικαιολογία να στηρίξουν και να υποστηρίξουν ξεδιάντροπα την επικράτηση του αιμοσταγούς Κεμάλ που και τα πιο αιμοβόρα θηρία δεν θα ήθελαν στις κοινωνίες των. Όμως οι Χριστιανικές ή μάλλον «Χριστιανικές» Δυνάμεις που απεδείχθησαν «σύμμαχοι» της Ελλάδος, όχι μόνον τον επέτρεψαν να προβεί στης θηριωδίες του και στον χειρότερο διωγμό που υπέστη ο Χριστιανισμός από την ίδρυσή του , αλλά προσπάθησαν να τον προστατέψουν από την οργή της κοινής γνώμης των χωρών τους, με το μεταδίδουν και διαδίδουν ειδήσεις για «ελληνικές θηριωδίες». Με τι αντάλλαγμα; Τον πλουτισμό μερικών ευνοούμενων επιχειρήσεων των χωρών τους και την επέκταση της ζώνης επιρροής των. Και δυστυχώς οι ίδιες κυβερνήσεις συμπεριφέρθηκαν με τον ίδιο τρόπο στα 1974 στην Κύπρο και την ίδια τακτική συνέχισαν στα μετέπειτα χρόνια.

Παρά την μεγάλη προσπάθεια της Τουρκίας για την αποσιώπηση της Γενοκτονίας και την διάθεση τεραστίων κονδυλίων για τον προσεταιρισμό «επιστημόνων» και φιλότουρκων ιστορικών ερευνητών να στηρίξουν τις θέσεις της, δεν μπορούν να αντικρούσουν την ιστορική πραγματικότητα που τεκμηριώνεται σε μαρτυρίες και έγγραφα ουδέτερων, αντικειμενικών και εν πολλοίς φιλικών της πηγών. Φιλικών της πηγών όπως ήταν οι εκθέσεις των Αυστριακών και Γερμανικών Προξενικών Αρχών της Μ.Ασίας, δηλαδή των συμμάχων της. Που όσο κι αν προσπαθούν να μεταδώσουν συγκαλυμμένα τα γεγονότα, πολλοί Πρόξενοι εκφράζουν την προσωπική τους απέχθεια για τις πράξεις των συμμάχων τους. Υπάρχουν βέβαια και εκθέσεις αυτοπτών μαρτύρων, μη πολιτικών προσώπων, που περιγράφουν τα γεγονότα με περισσότερη αντικειμενικότητα. Τέτοια είναι η έκθεση της Έθελ Τόμσον από την Βοστόνη της Μασαχουσέτης, η οποία έζησε τα γεγονότα από τον Ιούνιο 1921 μέχρι τον Ιούνιο του 1922.
«Μετέβην εις Ανατολήν δια το έργον των ορφανών της Αμερικανικής Επιτροπής Περιθάλψεως, άνευ προλήψεως τινός εν σχέσει με τας εθνότητας ή θρησκείας. Επέστρεψα με αίσθημα φρίκης και απογοητεύσεως αναλογιζόμενη ότι εν έτει 1922 είναι επιτρεπόμενον να ζώσιν υπό τοιαύτας συνθήκας άτομα και να υπάρχουσι τοιαύται κυβερνήσεις… Εβοηθούμεν με ενδύματα και τρόφιμα- οσάκις μας επετρέπετο τούτο- τας συνοδείας βρικολάκων, ισχνών λιμοττουσών Ελληνίδων γυναικών και παιδίων, αίτινες κλονιζόμεναι διέσχιζον την Ανατολήν διερχόμενοι δια του Χαρπούτ και των οποίων οι νεφελώδεις οφθαλμοί εξείχον εκ των κογχών των και τα οστά των απλώς εκαλύπτοντο με το δέρμα. Έφερον επί της ράχεώς των πάντοτε τα σκελετώδη βρέφη των, οδηγούντο άνευ τροφής και ενδυμάτων υπό χωροφυλάκων, μέχρις ότου έπιπτον νεκραί. Οι οφθαλμοί ακόμη διατηρούν το φρικώδες θέαμα, το οποίον είδον και το οποίον δεν θα λησμονήσω, όπως δεν θα λησμονήσω ποτέ το ανοικτόν εκείνο νεκροταφείον πέριξ του Χαρπούτ, μέσω του οποίου έζησα τον παρελθόντα χειμώνα…» Και περιγράφει την εξορίαν των νέων Ελλήνων τον Ιούνιο του 1921 από την Αμισό, πριν την άφιξή της. Ενώ μετά την άφιξή της στις αρχές Ιουλίου 1921 ειδοποιήθηκαν και απελάθηκαν την νύκτα και οι γέροντες. Αναφέρει ότι την νύκτα «…αι φωναί των Ελληνίδων γυναικών δεν μας επέτρεπον να κοιμηθώμεν…». Στην συνέχει αναφέρει συγκεκριμένα φρικιαστικά γεγονότα και αριθμούς νεκρών και εκτοπισμένων ζωντανών-νεκρών, στέκεται με ιδιαίτερη φρίκη στην κακοποίηση 300 μικρών παιδιών από 20 χωροφύλακες και ότι τα ωραιότερα κορίτσια παρελήφθησαν στα χαρέμια των τούρκων που εκόμπαζαν για τον αριθμό των γυναικών που είχαν συλλέξει. Ακόμη οι νεκροί έμεναν άταφοι τροφή των ορνέων και πηγή αφάνταστης δυσοσμίας σε όλη την διαδρομή της ατελείωτης πορείας και έξω από τις πόλεις που στάθμευαν οι ομάδες των εκτοπισμένων. Τα χωριά εκαίοντο και οι γυναίκες παρακαλούσαν την Τόμσον και τις άλλες αμερικανίδες να πάρουν τα παιδιά τους στο ορφανοτροφείο, γιατί οι ίδιες δεν μπορούσαν να τα ζήσουν(ελείψει τροφών) και να τα προστατέψουν. «…την εποχήν εκείνη ο ελληνικός στόλος ηπείλησε να βομβαρδίση την πόλιν και τούτο έσωσε διά τινα χρόνον τας γυναίκας( εννοεί στην Αμισό)…». Στο τέλος της έκθεσής της κάνει δραματική έκκληση στις γυναίκες και την κυβέρνηση της χώρας της: « Υποβάλλουσα την έκθεσιν ταύτην, επιθυμώ όπως αι γυναίκες της Αμερικής, αι οποίαι έχουν επιρροήν επί της κυβερνήσεως, δυνηθούν να κάμουν κάτι δια τα γυναικόπαιδα της Ανατολής, τα οποία αποθνήσκουν και υποφέρουν ανεκδιήγητα δεινά. Εμπορικά συμφέροντα, μικροζηλοτυπίαι , εδαφικά πλεονεκτήματα κλπ πρέπει να τεθούν κατά μέρος δια το συμφέρον του ανθρωπισμού. Φρονώ ότι είναι καιρός όπως γίνη κάτι τελειωτικόν δια να καταστήση αδύνατον την επανάληψιν των κακουργημάτων τούτων».
Και μόνο η απειλή βομβαρδισμού «…έσωσε δια τινα χρόνον τας γυναίκας…». Και όπως αναφέρει Ο Τζωρτζ Χόρτον στην καταστροφή της Σμύρνης «… οι Τούρκοι ήταν ελεύθεροι να κορέσουν το φυλετικό και θρησκευτικό τους πάθος για σφαγή, βιασμό και πλιάτσικο σε απόσταση βολής λίθου από τα συμμαχικά και αμερικανικά πολεμικά πλοία. Η ουδετερότητα που είχαν επιδείξει οι Σύμμαχοι μέχρι την πυρπόληση της Σμύρνης τους είχε δημιουργήσει την πεποίθηση ότι κανείς δεν επρόκειτο να επέμβει στο καταστροφικό έργο τους. Μια κοινή διαταγή των διοικητών του συμμαχικού στόλου, ή έστω δύο από αυτούς, μια ακίνδυνη οβίδα που θα έπεφτε στην τουρκική συνοικία, θα έφερνε αμέσως τους Τούρκους στα λογικά τους …».

Αλλά η οβίδα δεν έπεσε και τίποτε «…τελειωτικό..» δεν έγινε για την μη επανάληψη των κακουργημάτων. Και ο James W. Gerard, γράφει: «… αν και ξέραμε καλά πως η Αμερική ήταν η μόνη ελπίδα τους, όχι μόνο κωφεύσαμε στις απελπισμένες κραυγές των χριστιανών που πέθαιναν, αλλά και σήμερα ακόμη, για να επιτύχουμε οικονομικά οφέλη, τείνουμε ολοένα και πιο πολύ να αθωώσουμε τους Τούρκους και να παραβλέψουμε τα εγκλήματά τους… η τάση αυτή πρέπει να εκλείψει διότι οι πράξεις των Τούρκων αποτελούν τόσο μεγάλη προσβολή κατά της ανθρωπότητας, ώστε δεν επιτρέπεται να παραβλέπονται, με αποτέλεσμα να παρεμποδίζεται η αποκάλυψη της αλήθειας. Υποστηρίζει(ο Χόρτον) ακόμη ότι τα υψηλά ιδανικά αξίζουν πολύ περισσότερο από το πετρέλαιο και τους σιδηροδρόμους και ότι οι Τούρκοι δεν πρέπει να γίνουν δεκτοί στην κοινωνία των εντίμων εθνών ωσότου επιδείξουν ειλικρινή μετάνοια για τα εγκλήματά τους. Η συμφιλίωση με την Τουρκία κάτω από οποιουσδήποτε άλλους όρους σίγουρα δημιουργεί την υποψία ιδιοτέλειας, αν όχι συνενοχής ».

Τι θα μπορούσαμε να προσθέσουμε; Ναι μπορούμε. Να κάνουμε ότι μπορεί ο καθένας μας από το μετερίζι μας για την αναγνώριση της Γενοκτονίας από όλους και την απόδοση της οφειλόμενης τιμής και σεβασμού στους προγόνους μας, στους παππούδες μας.

Ο τραπεζούντιος

1. “ΤΟ ΟΡΑΜΑ ΤΗΣ ΙΩΝΙΑΣ» Michael L.Smith, εκδ. ΜΟΡΦΩΤΙΚΟ ΙΔΡΥΜΑ ΕΘΝΙΚΗΣ ΤΡΑΠΕΖΗΣ, σελ.220-221.
2. «ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ Μια βιογραφία» HERBERT A.GIBBONS, εκδ. ΕΥΡΑΣΙΑ, σελ.408-409.
3. HERBERT A.GIBBONS σελ.408.
4. Ως άνω
5. Xorton σελ.44
6. Xorton σελ. 197
7. Michael L.Smith «ΤΟ ΟΡΑΜΑ ΤΗΣ ΙΩΝΙΑΣ», σελ.247,8,9
8. J.Xorton, σελ.29
9. J.Xorton, πρόλογος του Christopher Woodhouse, σελ.14.
10. Κ.Φωτιάδη στο «Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΚΑΙ Η ΠΡΟΣΦΥΓΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ» εκδ. ΤΖΙΑΜΠΙΡΗΣ-ΠΥΡΑΜΙΔΑ σελ.62 κ.ε.
11. J.Xorton, Η ΜΑΣΤΙΓΑ ΤΗΣ ΑΣΙΑΣ, σελ.140
12. J. Xorton, σελ. 17,18

Κατηγορία: Τα νέα της Εταιρείας

© 2007 - 2017 - Ιστορική και Λαογραφική Εταιρεία Γιαννιτσών "Ο Φίλιππος"
Διεύθυνση: Δημάρχου Στάμκου 1 58100 Γιαννιτσά, Τηλέφωνο: 2382083684, email: filippos@fileg.gr