Xαρμολύπη
του Κωνσταντίνου Κάμτση
Μήνας Μάης. Από τη μια η αλλαγή της φύσης με την πιο γλυκιά πνοή του αέρα, το ξύπνημα των αγριολούλουδων, τον ερχομό των αποδημητικών πουλιών, σε παρασύρουν με τα αισιόδοξα μηνύματά τους και νιώθεις ότι κάτι αλλάζει προς το καλύτερο. Ακόμη ο αέρας που αποπνέει το σωτήριο μήνυμα της Αναστάσεως του Θεανθρώπου για αιώνια ζωή.
Aπό την άλλη ξυπνούν μνήμες θλιβερές.
19η Μαϊου. Ημέρα μνήμης της γενοκτονίας των Ποντίων . Ημέρα πένθους για τον Ελληνισμό. Όσοι επέζησαν, έφτασαν στην πληγωμένη γη της μητέρας Ελλάδας , φτωχοί από υλικά αγαθά, αλλά πλούσιοι από πίστη, ευσέβεια, εργατικότητα, πολιτισμό και περίσσεμα ψυχής. Κατόρθωσαν όχι μόνο να συμβιώσουν αρμονικά με τους υπόλοιπους Έλληνες, γηγενείς και πρόσφυγες, αλλά και να ορθοποδήσουν σε σύντομο χρονικό διάστημα, να ξαναφτιάξουν τη ζωή τους, με όλα εκείνα τα ιδιαίτερα γλωσσικά, εθιμικά, πολιτιστικά χαρακτηριστικά τους και να συμβάλλουν στην ανασυγκρότηση και ανοικοδόμηση των περιοχών όπου εγκαταστάθηκαν. Κράτησαν βαθιά στην ψυχή τους ό,τι αγαπημένο άφησαν πίσω στις αλησμόνητες πατρίδες, κάνοντας τραγούδι την ελπίδα του ξαναγυρισμού.
29η Μαϊου. Θλιβερή επέτειος η πτώση της Βασιλεύουσας μετά από ένδεκα αιώνες. Ήταν το κέντρο φωτός του κόσμου. Παράγων εκπολιτισμού πολλών λαών. Ανέπτυξε τις βυζαντινές τέχνες, τις επιστήμες με ιδιαίτερη έμφαση στο κράτος κοινωνικής πρόνοιας για όλους, ανεξαρτήτως εθνότητας. Επί αιώνες αποτέλεσε την ασπίδα της Δύσης από βαρβαρικές επιδρομές. Κι όμως «Η Πόλις εάλω». Ήταν θέλημα Θεού, όπως λέει το δημοτικό μοιρολόϊ; Ήταν υπέρτερες οι δυνάμεις του εχθρού; Ήταν η «κερκόπορτα» σύμφωνα με το θρύλο; Καθώς ανέλυσαν τα ιστορικά γεγονότα οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι η πτώση δεν προήλθε κατά την τελική αναμέτρηση με τους Οθωμανούς, αλλά υπήρξαν δεκάδες κερκόπορτες που άνοιγαν διαχρονικά, παραχωρώντας ζωτικό έδαφος στους εχθρούς της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.
Η αναρρίχηση στο θρόνο ορισμένων ανάξιων αυτοκρατόρων και οι κατά καιρούς εμφύλιες διαμάχες των διεκδικητών της εξουσίας, ενίοτε με συμμάχους Τούρκους ή Σλάβους. Οι πρώιμοι εξισλαμισμοί των Ρωμιών της Ανατολής , πολλοί εκ των οποίων εκούσιοι, καθόσον δεν προστατεύονταν πάντοτε από τον βυζαντινό στρατό, αλλά και υπέφεραν από τους οικονομικά ισχυρούς. Ο πολυδάπανος και απείθαρχος σε κρίσιμες μάχες μισθοφορικός στρατός του Βυζαντίου. Οι λεηλασίες που υπέστη η Κωνσταντινούπολη από τους Φράγκους , ιδιαίτερα κατά την 4η σταυροφορία του 1204. Η προσφυγή στους ξένους για βοήθεια, ιδιαίτερα των ιταλικών πόλεων, με την παραχώρηση σημαντικών εμπορικών προνομίων, τους πόρους των οποίων στερήθηκαν οι βυζαντινοί. Η έκλυτη ζωή των περισσοτέρων κατοίκων της Πόλης, βλέποντας το τέλος τους να πλησιάζει, χωρίς να νοιάζονται για τον εξοπλισμό του στρατού και την ενίσχυση της οχύρωσης της πόλης. Η διαίρεση του λαού σε ενωτικούς και ανθενωτικούς και η άρνηση της Δύσης να προσφέρει βοήθεια στους υπερασπιστές της Πόλης , κατά την τελική φάση της πολιορκίας.
Ενδεικτικό των παραπάνω είναι το γεγονός ότι τα τελευταία εκατό χρόνια περίπου, πριν από την πτώση, η Βυζαντινή Αυτοκρατορία αντιμετώπιζε σοβαρά οικονομικά προβλήματα, με αποτέλεσμα να μην μπορεί πολλές φορές να αντιμετωπίσει τις υποχρεώσεις της, συμπεριλαμβανομένης και της μισθοδοσίας των υπαλλήλων. Στο διάστημα αυτό , οι πλούσιοι και αριστοκράτες μετέφεραν τα χρήματά τους σε ιταλικές πόλεις και τράπεζες . Εξυπακούεται ότι βαθμιαία μετεγκαταστάθηκαν πολλοί στη Δύση προ της αλώσεως.
Από τα παραπάνω συνάγεται ότι οι χρόνιες παθογένειες, εξελίχθηκαν βαθμιαία σε σοβαρές ασθένειες και τελικά σε μια κωματώδη κατάσταση. Οπότε με την άλωση πιστοποιήθηκε και ο θάνατος της Βασιλεύουσας.
Μοιραία τέτοιες μέρες, φέρνει κανείς στη μνήμη του όλα αυτά και στοχάζεται. Βλέπει και σήμερα αφύλακτες «κερκόπορτες» και χρόνιες παθογένειες. Άραγε θα καταφέρουμε να ομονοήσουμε και να αντιμετωπίσουμε σοβαρά και σθεναρά τη δυσμενή θέση, στην οποία έχει περιέλθει η χώρα μας; Η προσφυγή μας στους ξένους για βοήθεια, με την παραχώρηση γης και πλούτου, θα φέρει αποτελέσματα; Δυστυχώς οι εχθροί είναι πάλι προ των πυλών. Στο χέρι μας είναι να αναρρώσουμε και να τους αντιμετωπίσουμε. Διαφορετικά η χώρα θα περιέλθει σε μη αναστρέψιμη κατάσταση , οπότε το μοιραίο αργά ή γρήγορα θα είναι αναπόφευκτο.
Γρηγορείτε.
